บทที่ 12 เลขาที่ไม่อยากพูดด้วย
ตอนที่12. เลขาที่ไม่อยากพูดด้วย
เช้าวันเดียวกัน ณ บริษัทวรากร กรุ๊ปรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าทางเข้าอาคารสำนักงาน ก่อนที่องศาจะก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตามแบบฉบับของเขา
ชายหนุ่มเดินผ่านพนักงานที่ยืนต้อนรับโดยไม่หยุดทักทาย ก่อนตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารทันทีเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก องศาก็ก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว
แพรวพรรณซึ่งกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่หน้าโต๊ะเลขานุการเงยหน้าขึ้นตามเสียงฝีเท้า แต่ชายหนุ่มกลับเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง
หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของเขาเพียงครู่เดียว ก่อนก้มหน้ากลับมาทำงานต่อ เธอไม่ได้ทักทายไม่ได้ถามว่าเขาทานอาหารเช้ามาหรือยัง และไม่ได้ลุกขึ้นเดินตามไปเหมือนทุกครั้ง
องศาเหลือบมองผ่านหางตาเล็กน้อยเมื่อเข้าใกล้ประตูห้องทำงาน แต่เมื่อเห็นว่าแพรวพรรณยังคงนั่งทำงานอยู่ที่เดิม เขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนผลักประตูเข้าไปโดยไม่พูดอะไร ไม่ถึงสิบนาที เสียงโทรศัพท์ภายในห้องก็ดังขึ้น
“ธันวา เข้ามาพบฉันหน่อย”
“ครับท่านประธาน”
ไม่นาน ธันวา ผู้ช่วยคนสนิทขององศาก็เดินเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตและแฟ้มเอกสารในมือ
“ท่านประธานมีอะไรให้ผมจัดการครับ?”
องศานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลิกเอกสารตรงหน้าไปมา ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ตารางประชุมวันนี้ ใครเป็นคนจัด?”
“คุณแพรวพรรณครับ”
“แล้วเอกสารที่ต้องใช้ในการประชุมล่ะ?”
“คุณแพรวจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ ผมเห็นว่าวางอยู่บนโต๊ะหน้าห้องแล้ว”
“แล้วนัดกับลูกค้ารายใหญ่ช่วงบ่าย ใครเป็นคนประสานงาน?”
“คุณแพรวครับ”
องศานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนถามต่อทันที
“รายงานยอดขายไตรมาสล่าสุดล่ะ?”
ธันวาเปิดแท็บเล็ตตรวจสอบข้อมูล
“คุณแพรวประสานกับฝ่ายการเงินให้แล้วครับ แต่ยังรอเอกสารฉบับสมบูรณ์จากฝ่ายบัญชีอยู่”
“แล้วทำไมยังไม่ได้?”
“ทางฝ่ายบัญชีแจ้งว่าจะส่งให้ก่อนเที่ยงครับ”
องศาวางปากกาลงบนโต๊ะ “ไปตามมาให้ฉันก่อนสิบโมง”
“ครับ”
“แล้วก็เอาตารางนัดหมายทั้งหมดมาให้ฉันตรวจใหม่”
ธันวาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ทั้งหมดเลยหรือครับ?”
“ใช่ มีปัญหาอะไร?”
“ไม่มีครับ”
ผู้ช่วยหนุ่มรับคำ ก่อนจดรายละเอียดลงในแท็บเล็ต แต่เมื่อได้ยินคำสั่งต่อไป เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ
“อีกเรื่อง ให้ตรวจสอบเอกสารการประชุมย้อนหลังด้วย ฉันอยากรู้ว่าในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา มีนัดหมายไหนถูกเลื่อนหรือยกเลิกโดยไม่มีเหตุผลชัดเจนบ้าง”
“ครับท่านประธาน”
“แล้วเอกสารที่แพรวดูแลทั้งหมด เอามาให้ฉันตรวจด้วย”
คราวนี้ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายเต็มตา
“เอกสารทั้งหมดเลยหรือครับ?”
“ฉันพูดไม่ชัดตรงไหน?”
“เปล่าครับ” ธันวารีบตอบ ก่อนจะเหลือบมองแฟ้มในมือ
งานที่องศาสั่งมาส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับงานที่แพรวพรรณรับผิดชอบแทบทั้งสิ้น
ทั้งที่เมื่อวานทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อยดีอยู่แล้วแต่วันนี้เจ้านายของเขากลับต้องการตรวจสอบใหม่แทบทุกอย่าง
ธันวาเหลือบมองใบหน้าขององศาอย่างพิจารณา ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง
“ท่านประธานมีปัญหาอะไรกับงานของคุณแพรวหรือเปล่าครับ?”
องศาเงยหน้าขึ้นทันที “ใครบอกว่าฉันมีปัญหา?”
“ผมแค่ถามดูครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปทำงานได้”
“ครับ”
ธันวารีบรับคำ ก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเมื่อประตูปิดลง องศาก็เอนหลังพิงเก้าอี้ เขารู้ดีว่าคำสั่งเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ งานของประธานบริษัทก็ควรตรวจสอบให้ละเอียดอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น สายตาของธันวาเมื่อครู่กลับทำให้เขาหงุดหงิดราวกับอีกฝ่ายกำลังคิดว่าเขาจงใจหาเรื่องแพรวพรรณอย่างนั้นแหละ
“ฉันก็แค่ตรวจงาน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ แต่ยังไม่ทันได้อ่านไปถึงไหน ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง
แพรวพรรณเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหลายเล่มในมือ
“ท่านประธานคะ”
องศาเงยหน้าขึ้น “มีอะไร?”
หญิงสาววางแฟ้มลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“คุณธันวาแจ้งว่าคุณต้องการตรวจสอบตารางนัดหมาย เอกสารการประชุม และรายงานงานที่ฉันรับผิดชอบทั้งหมด ฉันเลยอยากทราบว่าคุณต้องการตรวจสอบส่วนไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”
องศามองหน้าเธอ
“ทำไม?”
“ฉันจะได้จัดเตรียมข้อมูลให้ตรงกับที่คุณต้องการค่ะ”
“ฉันจะตรวจทั้งหมด”
“ค่ะ”
แพรวพรรณพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะแยกเอกสารตามประเภทงานให้ แล้วจัดลำดับตามวันที่เพื่อให้ตรวจสอบได้ง่ายขึ้นนะคะ”
“ตามนั้น”
“ค่ะ”
หญิงสาวตอบสั้น ๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องแต่เธอยังเดินไปไม่ถึงประตูด้วยซ้ำ เสียงเข้มของคนด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เดี๋ยว!”
แพรวพรรณหยุดเดิน หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนหันกลับมา
“มีอะไรอีกคะ?”
องศามองเธอราวกับคำถามนั้นเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องถาม
“กาแฟผมด้วย”
แพรวพรรณนิ่งไปสองวินาที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามข่มความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ชายหนุ่มมองท่าทางนั้นอยู่เงียบ ๆ
“ถอนหายใจทำไม?”
“เปล่าค่ะ”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรคุณนี่คะ”
องศาขมวดคิ้ว
แพรวพรรณรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไปทันที
ประตูปิดลงเบา ๆ
องศามองตาม ก่อนจะขมวดคิ้วมากกว่าเดิม “วันนี้เป็นบ้าอะไรของเธอ?”
เขาพึมพำกับตัวเอง ปกติแพรวพรรณไม่เคยเก็บอาการเก่งขนาดนี้
หากเขาสั่งงานมากเกินไป เธอก็มักจะบ่นให้ได้ยินบ้าง หรือไม่ก็ถามกลับด้วยสีหน้ากวนประสาท จนบางครั้งเขาต้องไล่ให้เธอออกจากห้อง
แต่วันนี้กลับมีเพียงคำว่า ‘ค่ะ’ กับ ‘ได้ค่ะ’ เท่านั้นสุภาพจนชวนให้หงุดหงิด
ไม่นานนัก แพรวพรรณก็กลับเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ
เธอวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
“กาแฟค่ะ”
องศาเหลือบมองถ้วยกาแฟ ก่อนเงยหน้าขึ้น
“น้ำตาล?”
“ไม่ใส่ค่ะ ตามที่คุณชอบ”
คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเขาไม่ได้บอกเธอในวันนี้ว่าอยากดื่มกาแฟแบบไหน แต่เธอก็ยังจำได้ว่าเขาดื่มกาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล
องศามองถ้วยกาแฟอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกขึ้นจิบรสชาติยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
แพรวพรรณยืนรออยู่ข้างโต๊ะ “มีอะไรอีกไหมคะ?”
องศาวางถ้วยลง “ไม่มีแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวไปจัดการเอกสารก่อนนะคะ”
เธอกำลังจะเดินออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้องศากลับมองตามแผ่นหลังของเธออย่างไม่รู้ตัว
เขาอยากเรียกเธอไว้แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกไว้ทำไม
สุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยให้หญิงสาวเดินออกไป
เมื่ออยู่ตามลำพัง องศาก้มลงมองกาแฟในมือ ก่อนยกขึ้นดื่มอีกครั้ง
“ก็แค่ทำงาน...จะเงียบอะไรกันนักหนา”
เขาพึมพำเบา ๆ
แต่ประโยคนั้นกลับไม่มีใครได้ยิน
และถึงเจ้าตัวจะยังไม่ยอมรับก็ตาม...
วันนี้เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสังเกตว่าแพรวพรรณจะพูดอะไรกับเขาบ้าง
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนบอกเธอเองว่าไม่ต้องเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของเขาอีก
เมื่อเธอทำตามที่เขาต้องการแล้ว เหตุใดเขาถึงกลับเป็นฝ่ายรู้สึกไม่พอใจกันแน่?
